Verplichte tijdsregistratie in 2027: wat België echt oplegt, en wat niet

Niet in de eerste plaats uit Brussel. In het arrest CCOO tegen Deutsche Bank van 14 mei 2019 oordeelde het Hof van Justitie van de Europese Unie dat elke lidstaat werkgevers een objectief, betrouwbaar en toegankelijk systeem moet opleggen dat de dagelijkse arbeidstijd van elke werknemer meet. Zonder die meting kunnen de maximale arbeidsduur en de minimale rusttijden van richtlijn 2003/88 niet worden afgedwongen.

België had dat punt niet omgezet. De Nationale Arbeidsraad wees daar opnieuw op in advies 2462. De regering hakte eind 2025 de knoop door: de verplichting wordt algemeen op 1 januari 2027.

Alle werkgevers, uit de privésector en de openbare sector, ongeacht de grootte van de onderneming. Een winkel met één werknemer is even goed betrokken als een ziekenhuis.

Er worden bijzondere modaliteiten aangekondigd voor bepaalde werknemers, met name kaderleden met een grote autonomie. De precieze contouren van die uitzonderingen hangen af van de definitieve tekst: vandaag zijn ze niet bekend, en niemand kan ze ernstig aankondigen.

De aangekondigde tekst vraagt dat de dagelijkse en wekelijkse arbeidstijd van elke werknemer objectief en betrouwbaar wordt gemeten. Hij schrijft geen enkele methode voor. UCM schrijft het zwart op wit: de registratie hoeft niet noodzakelijk elektronisch te zijn. Securex vat het in één zin samen: een prikklok is niet verplicht.

Drie eigenschappen tellen:

• Objectief: het geregistreerde uur wordt niet overgelaten aan de beoordeling van een van de partijen. Een tijdstempel die het systeem vastlegt, niet op vrijdagavond uit het geheugen overgeschreven.
• Betrouwbaar: de registraties worden bewaard en kunnen aan de inspectie worden voorgelegd. Een bestand dat iedereen zonder spoor kan herschrijven, is niet betrouwbaar.
• Toegankelijk: de werknemer kan zijn eigen uren raadplegen. Dat punt vergeten de reclames, en het is net het punt dat beide partijen beschermt.

Een bijgehouden register met aankomstuur, vertrekuur en pauzes voldoet aan die drie voorwaarden. Een app voldoet er ook aan, op voorwaarde dat de werknemer er toegang toe heeft.

• 25 november 2025: beslissing van de regering in het kader van het begrotingsakkoord.
• 26 maart 2026: voorontwerp van wet voor advies voorgelegd aan de Nationale Arbeidsraad.
• 1 januari 2027: aangekondigde inwerkingtreding van de algemene verplichting.
• 31 maart 2027: einde van de aangekondigde overgangsperiode voor werkgevers die op 1 januari nog geen systeem hebben.

De tekst moet nog langs de Ministerraad en het Parlement voor hij in het Belgisch Staatsblad verschijnt. De data hierboven zijn aangekondigde data, niet die van een gepubliceerde wet. We passen ze aan zodra de definitieve tekst verschijnt.

Voor de meeste kleine ondernemingen volstaan drie stappen.

1. Kies de drager. Een papieren register dat elke dag wordt bijgehouden, een rekenblad, of een tool die aankomst en vertrek registreert. Het criterium is niet de technologie, maar het spoor: wie registreerde wat, om hoe laat, en is het over twee jaar nog terug te vinden.

2. Voorzie de pauzes en de bijzondere gevallen. De dagelijkse arbeidstijd wordt geteld na aftrek van de pauzes. Telewerk, verplaatsingen en nachtarbeid moeten een plaats krijgen in hetzelfde systeem, anders is de meting onvolledig.

3. Geef de werknemer toegang. Een maandelijks overzicht dat hij kan raadplegen en meenemen. Dat maakt het systeem toegankelijk in de zin van het Hof, en het vermijdt ook discussies over overuren.

In Aureus Social Pro registreert elke werknemer zijn aankomst en vertrek vanuit zijn portaal, zonder geolocatie of foto, met de servertijd. Hij raadpleegt zijn maandoverzicht en downloadt het. De werkgever ziet voor elke werknemer of er deze maand een registratie bestaat. De geregistreerde uren voeden rechtstreeks de loonfiche. Ondernemingen die hun loonadministratie niet aan Aureus toevertrouwen, beschikken over dezelfde tijdsregistratie met Aureus Flow.